Ρόδινο Και Σμαραγδί, Χρυσό Και Λευκό





Κύκλος 1 – Το Ρόδινο Του Ξυπνήματος


Ήταν χλωμή η πρώτη ακτίνα του ήλιου, που δειλά χάιδεψε τους Αγρούς.
Ήταν μικροσκοπικό το φυλλαράκι, το οποίο είχε ξετρυπώσει θαρραλέα από το παχύ χιόνι της Μεγάλης Νύχτας, που έστρεψε το βλέμμα του προς το αμυδρό λυκαυγές.

Οι Δρόμοι Που Ανασαίνουν, Οι Δρόμοι Που Διψούν



  Έχεις μπει ποτέ σου στο Google Earth για να δεις την γη από ψηλά; Έχεις παρατηρήσει τους αυτοκινητόδρομους, τις λεωφόρους, τα μονοπάτια που διασχίζουν τις αχανείς εκτάσεις του πλανήτη; Στο κορμί της γης μοιάζουν με αιμοφόρα αγγεία· αν χρησιμοποιούσες ένα drone και έβλεπες την κυκλοφορία σε πραγματικό χρόνο θα διέκρινες την αέναη κίνηση των τροχοφόρων αιμοσφαιρίων καθώς ταξιδεύουν από το ένα αστικό ζωτικό όργανο στο άλλο. Σε κάποιες αρτηρίες η ροή είναι πυκνή, συνεχής, γρήγορη· σε άλλες είναι νωχελική, διασπαρμένη. Και σε κάποιες άλλες είναι ανύπαρκτη. Νεκρή. Τα αιμοφόρα αγγεία έχουν αδειάσει από το ζωοποιό τους υγρό και στέκουν ακίνητα και σκονισμένα, ξεχασμένα από θεούς κι ανθρώπους.

Το Αστεράκι


  Το κουτί κατέβηκε από το πατάρι στις 6 Δεκεμβρίου και δέκα λεπτά αργότερα όλο το σαλόνι ήταν γεμάτο από χριστουγεννιάτικα στολίδια. 

  Δύο πιτσιρίκια, φωνάζοντας χαρούμενα, άνοιγαν τα κουτιά που μέσα τους κοιμούνταν ήσυχα οι μπάλες, τα αστεράκια και οι γιρλάντες. Μερικά βήματα πίσω τους, ένας μεγαλόσωμος άντρας κρατούσε αγκαλιά μια όμορφη κοπέλα και χαμογελούσαν βλέποντας τα καμάρια τους να χαλάνε τον κόσμο.

Χριστουγεννιάτικη Ιστορία


  Ο ηλικιωμένος άντρας με τα παγωμένα, 
γαλάζια μάτια κοντοστάθηκε μπροστά στο παλιό, 
βικτωριανό κτίριο και ανασήκωσε το βλέμμα του.
  Ο δεκεμβριανός αέρας τον χτύπησε στο πρόσωπο, αλλά δε φάνηκε να ενοχλείται. Έφτιαξε την ρεντικότα του και χαμογέλασε – ήταν ένα χαμόγελο αυθόρμητο, άδολο, σαν παιδιού που ξυπνάει τα χαράματα των Χριστουγέννων και βρίσκει τα δώρα του κάτω από το έλατο.

Home Is Where Your Loved One Is

"Honey, I'm home!" I shouted gleefully as I left the keys on the table.

Christine welcomed me seating, as always, in her armchair.

"What did you cook today?" I asked, laughing at my own joke. 

She hadn't cook of course - she never cooked. She kept looking at me expressionlessly.

Motionless


My back is frozen and I can hear distant sounds of voices. 



I can sense a dull light above my closed eyes. 


Someone orders to give him the scalpel with a steady, heavy voice and I start to panic. 

Not All Monsters Live Under Your Bed




If there was anything common among the stories of all the children Mark had taught over the last twenty-two years, it was the monsters hiding under their beds or in their closets.

It had become a tradition on the Halloween Eve, instead of the same boring exercises of arithmetic or grammar, to assign them to draw the monsters that were stalking them, in an attempt to exorcise their fears.