Κλείσε τα μάτια σου. Ακούς τον αμυδρό ήχο στο σκοτάδι; Νιώθεις τις πιο μύχιες σκέψεις σου, τους καλά κρυμμένους στα υπόγεια του υποσυνείδητου φόβους σου να παίρνουν μορφή; Καλώς ορίσατε στα σκοτεινά βάθη του νου... Καλώς ορίσατε στο Βασίλειο των Σκιών.
Ετικέτες
- Μικροί Εφιάλτες
- Ο Κήπος του Μεσονυκτίου
- After Life Foundation
- Μικρά Όνειρα
- Αλλόκοσμες Ιστορίες
- Ιστορίες Από Το Τέλος Του Κόσμου
- Μεγάλοι Εφιάλτες
- Κρυφές Μεταδόσεις
- Signalscape Project
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορίες Από Το Τέλος Του Κόσμου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορίες Από Το Τέλος Του Κόσμου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Μια Νύχτα, Στο Τέλος Του Κόσμου
Δεν περίμενα ότι θα ζούσα αρκετά για να δω το τέλος του κόσμου. Κι όμως, να 'μαι εδώ, σε μια μισογκρεμισμένη, ξύλινη καλύβα που είχα χρόνια να επισκεφτώ, μακριά από κάθε ζωντανό άνθρωπο, παρακολουθώντας τα τελευταία λεπτά του ανθρώπινου είδους να κυλάνε ανεπιστρεπτί.
Η καλύβα βρίσκεται σε μια πλαγιά του Μάουντ Γουίλσον, περιτριγυρισμένη από πεύκα, οξιές, ενδιαμέσους, σημύδες κι ένα σωρό από είδη θάμνων που ποτέ μου δεν μπορούσα να θυμηθώ τα ονόματα τους. Τις καλές ημέρες μπορούσες να δεις το δάσος να πλημμυρίζει από ζωή· κάστορες, άλκες, αλεπούδες, ρακούν και, αν ήσουν αρκετά άτυχος, αρκούδες.
Όχι πια – τις τελευταίες ώρες ολόκληρο το δάσος είναι σιωπηλό. Με την εξαίρεση του ανέμου κι ενός μοναχικού κογιότ που ούρλιαξε θρηνητικά λίγο αφότου ο ήλιος έκανε μια φιλότιμη προσπάθεια να δύσει, δεν έχω ακούσει τίποτα άλλο. Τα ζώα του δάσους, μικρά και μεγάλα, κρύβονταν στις φωλιές τους κι ολόκληρη η φύση έμοιαζε να κρατάει την ανάσα της, περιμένοντας μαζί μου το αναπόφευκτο τέλος.
Consumatum Est

1
Η Meredith ξύπνησε απότομα, με το στόμα της στεγνό και την καρδιά της να σφίγγεται από ένα άγχος που δεν μπορούσε να προσδιορίσει.
Δίπλα της ο James κοιμόταν του καλού καιρού, ροχαλίζοντας ελαφρά.
Το Κύμα
Ξάπλωσαν στην αμμουδιά και έστρεψαν το βλέμμα τους στα αμέτρητα αστέρια του νυχτερινού ουρανού.
Σήμερα δεν είχε σελήνη και φαίνονταν πιο έντονα, λούζοντας τους με το φως τους.
Φυσούσε ένα ελαφρύ αεράκι, ευτυχώς από τα δυτικά. Η Λούσι έχωσε τα δάχτυλα των ποδιών της στην υγρή άμμο, κλείνοντας τα μάτια κι απολαμβάνοντας την αίσθηση της δροσιάς της. Μόνο ο ήχος των κυμάτων έσπαγε την απόλυτη σιωπή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



