Νοσταλγία

        Υπάρχει ένας ιός που κανείς δεν υποψιάζεται.

Ρόδινο Και Σμαραγδί, Χρυσό Και Λευκό

Κύκλος 1 – Το Ρόδινο Του Ξυπνήματος

Ήταν χλωμή η πρώτη ακτίνα του ήλιου, που δειλά χάιδεψε τους Αγρούς.
Ήταν μικροσκοπικό το φυλλαράκι, το οποίο είχε ξετρυπώσει θαρραλέα από το παχύ χιόνι της Μεγάλης Νύχτας, που έστρεψε το βλέμμα του προς το αμυδρό λυκαυγές.

Το Αστεράκι

  Το κουτί κατέβηκε από το πατάρι στις 6 Δεκεμβρίου και δέκα λεπτά αργότερα όλο το σαλόνι ήταν γεμάτο από χριστουγεννιάτικα στολίδια. 

  Δύο πιτσιρίκια, φωνάζοντας χαρούμενα, άνοιγαν τα κουτιά που μέσα τους κοιμούνταν ήσυχα οι μπάλες, τα αστεράκια και οι γιρλάντες. Μερικά βήματα πίσω τους, ένας μεγαλόσωμος άντρας κρατούσε αγκαλιά μια όμορφη κοπέλα και χαμογελούσαν βλέποντας τα καμάρια τους να χαλάνε τον κόσμο.

Ξανά

“Όμορφα παιδιά”, είπε ο άντρας συνεπαρμένος.

“Όχι”, αρνήθηκε η γυναίκα, αλλά η φωνή της ήταν χαμηλή, τσακισμένη. 

“Άφησέ τα μου, σε παρακαλώ”.

“Γιατί;”

“Πήρες τόσους. Δεν σου έφταναν;”

  Ο άντρας γέλασε – αυτός θα έλεγε καλόκαρδα, αυτή θα έλεγε χαιρέκακα, οι άνθρωποι θα ούρλιαζαν αν μπορούσαν να ακούσουν τον ήχο.

Τελευταία Νύχτα

  Κοίταξε προς τα δυτικά, όπου ο κόκκινος ήλιος πάλευε να στείλει τις τελευταίες του ακτίνες μέσα από την αιθαλομίχλη και τους καπνούς από τα εργοστάσια που συνέχιζαν να λειτουργούν ακόμα και τις ύστατες αυτές ώρες. 

  Ο ορίζοντας έμοιαζε να έχει πάρει φωτιά.

Ιστορίες Των Τρένων

Του πήρε μέρες, αλλά τελικά ο κυρ-Γιάννης παρατήρησε ότι έλειπαν μερικά κούτσουρα.

Το Κύμα

  Ξάπλωσαν στην αμμουδιά και έστρεψαν το βλέμμα τους στα αμέτρητα αστέρια του νυχτερινού ουρανού.

 Σήμερα δεν είχε σελήνη και φαίνονταν πιο έντονα, λούζοντας τους με το φως τους. 

  Φυσούσε ένα ελαφρύ αεράκι, ευτυχώς από τα δυτικά. Η Λούσι έχωσε τα δάχτυλα των ποδιών της στην υγρή άμμο, κλείνοντας τα μάτια κι απολαμβάνοντας την αίσθηση της δροσιάς της. Μόνο ο ήχος των κυμάτων έσπαγε την απόλυτη σιωπή.

Λευκή Πεταλούδα

  Ο γέρος τεντώθηκε και άκουσε 

το ανακουφιστικό 

τρίξιμο των αρθρώσεων του. 

  Ευχαρίστησε τους θεούς για τις μικρές ηδονές της ζωής και έκατσε στην μικρή ξύλινη αποβάθρα που βρισκόταν έξω από το σπίτι του, με τις άκρες των ποδιών του να ακουμπάνε ελαφρά την επιφάνεια του νερού, σαν παιδί. Μια μακρινή ανάμνηση έκανε αναπάντεχα την εμφάνιση της, από την εποχή που ήταν όντως παιδί και ο πατέρας του τον έβαζε να καθίσει στην ίδια αυτή ξύλινη αποβάθρα. Όσο ο άντρας ψάρευε, το παιδί προσπαθούσε να βρέξει τα πόδια του στο νερό, αλλά ήταν πολύ κοντούλης για να τα καταφέρει.