Σταθμός Στο Πουθενά



Ο Στιβ έκατσε στην θέση 

του κρατώντας το σακίδιό του σφιχτά και ρίχνοντας καχύποπτες ματιές γύρω του, παρατηρώντας όσους κάθονταν ήδη ή έμπαιναν μετά από αυτόν στον μεγάλο Γκρίζο Σκύλο. Σημείωσε νοερά δύο άτομα στην λίστα με τους πιθανούς κινδύνους (έναν γιγαντόσωμο μαύρο που έμοιαζε να έχει μόλις βγει από την φυλακή του Ρέιλφορντ, με τατουάζ στο ξυρισμένο του κρανίο, σμιχτά φρύδια και αγριωπό βλέμμα, καθώς κι έναν μεσήλικα λευκό, με κοντοκουρεμένα μαλλιά, τετράγωνο σαγόνι και εμφάνιση πρώην πεζοναύτη) και έλεγξε τις τσέπες του μαύρου μπουφάν του για να σιγουρευτεί ότι το όπλο του, ένα φτηνιάρικο Γκλοκ 17 εννέα χιλιοστών που είχε αγοράσει για μόλις τριακόσια δολάρια, βρισκόταν στην θέση του. Το καθησυχαστικό του βάρος τού επέτρεψε να ανασάνει λίγο πιο ελεύθερα. 

Νυχτερινή Φωνή 013 - Οι Πιστοί



Νυχτερινή Φωνή

Εκπομπή 013 – 24/12/2017


(Ηχητικό σήμα KDAT)
(Τραγούδι: Billy Mack – Christmas Is All Around)

Ματ: Έι, για μια στιγμή νόμιζα ότι ο Τεντ θα έβαζε το Last Christmas των Wham, δεν μπορείτε να φανταστείτε την ανακούφισή μου!
Είναι παραμονή Χριστουγέννων, αγαπητοί ακροατές! Η αγαπημένη γιορτή μικρών και μεγάλων και... πιο μεγάλων, όπως ο Τεντ.

Ξανά



“Όμορφα παιδιά”, είπε ο άντρας συνεπαρμένος.
“Όχι”, αρνήθηκε η γυναίκα, αλλά η φωνή της ήταν χαμηλή, τσακισμένη. 
“Άφησέ τα μου, σε παρακαλώ”.

“Γιατί;”

“Πήρες τόσους. Δεν σου έφταναν;”
  Ο άντρας γέλασε – αυτός θα έλεγε καλόκαρδα, αυτή θα έλεγε χαιρέκακα, οι άνθρωποι θα ούρλιαζαν αν μπορούσαν να ακούσουν τον ήχο.

Chat


Το Υπόγειο


  Με είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ, με την γάτα κουλουριασμένη πάνω μου. Η τηλεόραση έπαιζε ακόμα με χαμηλωμένο τον ήχο. Ένα ζευγάρι γεροδεμένων μποντιμπίλντερς προσπαθούσε να με πείσει πως, αν χρησιμοποιούσα εκείνο το συγκεκριμένο όργανο γυμναστικής που διαφήμιζαν για δέκα λεπτά την μέρα, θα αποκτούσα κι εγώ τους τέλειους κοιλιακούς που φαντασιώνονταν όλες οι γυναίκες. Για λίγα λεπτά παραδόθηκα σε μια όμορφη ονειροπόληση (κοίτα πως θα μπορούσα να γίνω με μόλις 30

Μέσα Από Την Ομίχλη



“Μάικ! Κατέβα επιτέλους!”
  Ο μικρός εμφανίστηκε στην κορυφή της σκάλας, κρατώντας στα χέρια του το αγαπημένο του παιχνίδι – μια φιγούρα του Σπάιντερμαν που πετούσε ιστούς από τα χέρια του, αρκεί να γέμιζες την θήκη που είχε στην πλάτη του με ένα μείγμα από νερό και σαπούνι. 
  Ήταν το ιδανικό παιχνίδι για ένα παιδί έξι χρονών που άπλωνε τα παιχνίδια του στο σαλόνι (φυσικά πάντα χωρισμένα σε καλούς και κακούς από πριν) κι εγγυημένη πηγή πονοκεφάλου για την μητέρα

KDAT 103.2


Από 1η Αυγούστου και κάθε μέρα μια καινούργια εκπομπή της Νυχτερινής Φωνής του Κάρλιν. Μείνετε συντονισμένοι!

Καλοκαίρι

07.00.
  Το ξυπνητήρι χτυπάει και το κλείνω βρίζοντας. Σηκώνομαι παραπατώντας και πάω για κατούρημα. Το καζανάκι τρέχει. 
  Ο ήχος του μηνύματος στο κινητό με τινάζει. Μόνο ένας μπορεί να είναι τέτοια ώρα. Ακούω κι άλλους ήχους από το δωμάτιο, η Έλεν έχει ξυπνήσει. Ρίχνω λίγο νερό στα μούτρα μου κι επιστρέφω στο υπνοδωμάτιο για να ντυθώ.

CCTV

  “Έι, θες να δεις κάτι γαμάτο;” με ρώτησε ο Χόρχε, βγάζοντάς με από την υπνηλία που με είχε ύπουλα τυλίξει.
  Έριξα μια ματιά στο πρόσωπό του, που με κοιτούσε χαμογελαστό και γεμάτο προσμονή. 

  Χοντρός, με πυκνά κατσαρά μαλλιά και μακριά γένια, δύο μικροσκοπικά μάτια γεμάτα άδολη πονηριά πάνω από δύο φουσκωτά μάγουλα που είχαν ακόμα κάποια στίγματα της εφηβικής ακμής του και με μια μπλούζα κάποιου goregrind συγκροτήματος που άκουγε στο άσχημο όνομα Haemorrhage